ناکام دات کام

داستان واقعي- دزد و پيرمرد پولدار (قسمت آخر)

Fri, 13 Apr 2012 19:04:00 GMT

زن و بچه ها رو فرستاد توي يه اتاق که شبيه انباري بود و خودش اومد نشست و گفت: بفرماييد آقا.

پدرم گقت :- شغلت چيه ؟ درآمدت ؟
- شغل خاصي ندارم . يعني داشتم اما خيلي وقته که بيکارم .
از اين کار راضي هستي؟

<** ادامه مطلب... **>

زن و بچه ها رو فرستاد توي يه اتاق که شبيه انباري بود و خودش اومد نشست و گفت: بفرماييد آقا.

پدرم گقت :- شغلت چيه ؟ درآمدت ؟
- شغل خاصي ندارم . يعني داشتم اما خيلي وقته که بيکارم .
از اين کار راضي هستي؟

سرش پائين انداخت و گفت :

- من فقط سالي يکي دو بار دست به اين کار مي زنم . اونم از سر ناچاري. خودتون که وضع و حالمون رو دارين مي بينين. هر بار 5-6 تومن از خونه هايي که مثه شما مايه دار باشن . همين... خودم متنفرم از اين کار ، اما چاره چيه.
فقط به خاطر اين که نميخوام بيشتر از اين شرمنده زن و بچه هام بشم . تا الانشم خدا رو شاکرم که غرورم و آبروم را جلوي زن و بچه هام حفظ کرده. از اين به بعدشم خدا بزرگه.
پدرم سري تکون داد . چند لحظه اي فضاي اتاق رو سکوت فرا گرفت .
پدر رو کرد به بهش و گفت :

- هر چي که از خونه من بردي و خوردي ، نوش جون خودت و بچه هات. فقط ...
- فقط چي آقا ؟
- فقط يه تابلو بود که ..
- آها .اون تابلو فرش رو ميگين؟ اتفاقا آبش کردم.
- کي؟ کجا؟ به کي دادي؟ آدرسشو داري؟!!!
- آره . همين الان به يه سمساري فروختم. به زور 2 ميليون خريد .
- اما اون دلخوشي من و يادگار پدرم بود. بلند شو تا هر چه زودتر بريم سراغش !!!
بلند شديم سه تايي به همون آدرس سمساري رفتيم . ما نشستيم توي ماشين و اون پياده شد و رفت پول بهش داد.
اما سمسار حاضر نشد به همون قيمت بفروشه.

اومد و با پدرم که در ميون گذاشت، پدر دو تومن ديگه بهش داد. و با اصرار به4 ميليون راضي شد و بلاخره پسش داد.
آقاي غلامي تابلو رو گرفت و اورد توي ماشين و تحويل پدرم داد.
لبخندي که يکي دو روز بود که از لباي پدرم دور شده بود رو دوباره روي صورتش ديدم.
گفت : ببينم. عرضه و جنم کار کردن داري؟
- آره آقا. کار باشه ،چرا که نه. حالا چه کاري؟
- خاطرت جمع .
قلم و کاغذ از توي جيبش دراورد و چند سطر نوشت. مهرش رو از توي جيبش دراورد. زيرش رو مهر زد و تا کرد و بهش داد و گفت:

- فکرات بکن .اگه خواستي فردا بيا به اين آدرس.
کاغذ گرفت و خداحافظي کرد و رفت.
فردا صبح با همون سر و شکل وارد شرکت شد. کاغذ رو تحويل خانم منشي داد. با ديدن کاغذ و دست خط پدر ، همه از جا برخاستن . با احترام فرستادنش توي دفتر پدر.
پدر همون موقع سوئيچ يک خودروي مزدا وانت دوکابين رو بهش داد. و از اون روز آقاي غلامي شد يکي از رانندگان شرکت.
اجناس خريداري شده و فرش و... رو جابجا مي کرد .
کم کم اعتماد پدرم رو بيشتر جلب کرد و شد مسئول خريد شرکت.
مراودات نقدي و ارزي و بانکي رو هم اون انجام مي داد.
مرتبا توي بانکها پيگير کارهاي شرکت بود.
کارها و ماموريت ها رو به قدري با علاقه و اشتياق انجام مي داد که تحسين همه رو برانگيخت.
چندي گذشت و ديگه همراه پدر به سفرهاي تجاري اروپايي مي رفت.
توي معاملات و سفرها همراه پدر بود. مورد قبول و احترام همه و فردي شناخته شده براي طرفهاي داخلي و خارجي.
کم کم به زبان انگليسي هم تسلط پيدا کرد. بعد مدتي ديگه پدر کمتر پيش ميومد که به سفرهاي خارجي بره و در واقع نماينده شرکت در معاملات خارجي کسي نبود جز آقاي غلامي .
وضع مالي او هم مثه مقام و موقعيت شغليش روزبروز بهتر و بهتر شد. اوضاع زندگيش کاملا از اين رو به اون رو شد . چندين سفر مکه و کربلا و .. سفرهاي مختلف تفريحي و کاري به نقاط مختلف دنيا رفت.
اما اين پايان ماجرا نيست
چند هفته قبل
مراسم عروسي پسرش بود. مراسم مجلل و با شکوهي توي يکي از بهترين و معروفترين هتل هاي تهران . مراسمي که خيلي ها انگشت به دهن موندن. ماشين چند صد ميليوني که بعنوان ماشين عروس تهيه کرده بود بدون شک توي ايران همتا نداشت. مهموناي بسياري دعوت شده بودن. همه چيز طبق برنامه و با تشريفات و پذيرائي آنچناني در حال انجام بود.
تا اينکه آقاي غلامي رفت روي سن و ميکروفون رو برداشت و رو به حضار کرد
اول از مدعوين خيلي تشکر و سپاسگزاري کرد و بهشون خوش آمد گفت .
که با استقبال حاضرين هم همراه شد.
جمعيت شادي کنان همهمه اي به راه انداخته بودن و مي خنديدن و با کف زدن تشويق مي کردن .
اما
صحبتاش اينگونه ادامه داد که :
- مردم! بعضي از شما جديدا و بعضي از قديم منو مي شناسين. الان اين وضع زندگي و اوضاع و احوال منه که دارين مي بينين.

اين تشکيلات و ثروت و خونه و زندگي و مال و مقام و ...
اما خداي بالاي سر شاهده که من هيچي نبودم .... و هيچي نداشتم .... آدم بدبختي بودم .....
سکوت محض توي مجلس حکمفرما شد .
حضار با تعجب به آقاي غلامي چشم دوخته بودن.
- مردم! نميدونم باورتون ميشه يا نه . اما

من دزد بودم ..... از خونه هاي مردم دزدي مي کردم ...... از ديوار مردم بالا مي رفتم ......
حرف به اينجا که رسيد ، صداي پچ پچ جمعيت، فضا رو پر کرد. بعضي هم تلاش مي کردن که او را از بالا به پائين هدايت کنن. اما با مقاومت آقاي غلامي روبرو شدن.
ميکفروفون را توي دستاش جابجا کرد و در حاليکه اشک توي چشاش حلقه زده بود گفت :
- من زندگيم را مديون يک مرد هستم. همه تون حتما آقاي رستمي رو مي شناسين.
اشاره کرد به ته سالن .
- اوناها اون عقب نشسته .... من هر چي که دارم از اونه..... او بود که زير پر و بال من را گرفت .... به من بها داد.... زندگي دوباره داد .... شرف داد ....آبرو داد ....
مردم ديگه توجهشون رفت به سمت ته سالن.
پدرم در حالي که اشک مي ريخت از همون عقب سالن ملتمسانه ازش ميخواست که بياد پائين؛ و ديگه هيچي نگه .
اما فايده نداشت.

با صداي بغض آلود حرفاش ادامه داد :

- مرد! تو چرا توي خودت ميريزي؟ چرا نميخواي هيشکي بدونه ؟

اتفاقا بذار بگم! بذار بگم تا همه بدونن!

بايد بگم تا بدونن که تو کي هستي! اتفاقا الان موقع شه! ...

پدر که از شدت گريه توان بلند شدن از صندلي را نداشت سرش رو پائين انداخته بود و هر از گاهي سرش رو بالا مياورد و باز هم با نگاهش التماس مي کرد که ديگه بس کنه و سکوت کنه .

- اين مرد بود که زندگي مارو سر و سامان بخشيد ....

من را از اون منجلابي که درش گير کرده بودم نجات داد ....

بچه هاي من رو بهترين دانشگاهها فرستاد....

منو چندين بار حج فرستاد. اروپا فرستاد .

صاحب اين تشکيلات و زندگي کرد . به اين مقام رسوند ....
کم کم حاضرين هم اشک توي چشاشون جمع شده بود و نمي تونستن جلوي خودشون رو بگيرن و با اشکاشون آقاي غلامي و رستمي رو همراهي مي کردن .

فضاي شاد مجلس عروسي کاملا دگرگون شده بود . صداهاي هق هق گريه کامل به گوش مي رسيد.
و......

پايان

داستان واقعي- دزد و پيرمرد پولدار (قسمت دوم)

Wed, 11 Apr 2012 15:33:00 GMT

و پسر آقاي رستمي اينگونه صحبتش رو ادامه داد که : تابستون چند سال قبل که سه چهار روز تعطيلي پيش اومد، تصميم گرفتيم که طبق معمول به ويلاي شمال بريم. مقدمات سفر مهيا شد. خونه رو به قصد اقامت چند روزه توي ويلاي شمال ترک کرديم.
غافل از اينکه فردي خونه ي مارو زير نظر داره و کنترل ميکنه و افکار شومي توي سر داره.

<** ادامه مطلب... **>

و اينگونه صحبتش رو ادامه داد که : تابستون چند سال قبل که سه چهار روز تعطيلي پيش اومد، تصميم گرفتيم که طبق معمول به ويلاي شمال بريم. مقدمات سفر مهيا شد. خونه رو به قصد اقامت يک هفته اي توي ويلاي شمال ترک کرديم.
غافل از اينکه فردي خونه ي مارو زير نظر داره و کنترل ميکنه و افکار شومي توي سر داره.

خونه رو خالي کرديم و خارج شديم.
هوا که تاريک ميشه اون فرد از بالاي ديوار وارد خونه ميشه. کامل خونه رو برانداز ميکنه و سيگارش روشن ميکنه و با خونسردي شروع به گشت و گذار ميکنه توي خونه اي که کمتر از قصر هم نبود.
اما انگار اين دزد با دزداي ديگه فرق ميکرد. جالب بود. چون از موقعي که وارد خونه شد ديگه خارج نشد و حتي شبها هم همونجا خوابيد. توي آشپزخونه و يخچال ها هم که هر چي که براي خوردن اراده مي کرد پيدا مي شد. و حسابي از خودش پذيرايي مي کرد.
روز آخر تعطيلات
وقتي وارد خونه شديم حيرت زده شديم . شکل خونه و چيدمان وسايل کمي تغيير کرده بود . بوي سيگار همه فضاي خونه رو گرفته بود. روي ميز پر از ته سيگار و زباله ها و ته مانده هاي خوراکي ها بود .
همگي توي شوک و حيرت بوديم که ديديم تابلو فرش قيمتي که روبروي سالن آويزون بود ، نيست. ابريشم دستباف بود و تصويري بود از چهره پدربزرگ مرحومم. کم کم شروع کرديم به جست و جو. مقداري از طلا و جواهراتي که در دسترس بود هم دزديده شده بود . و تلفن تزئيني سلطنتي که از روکش طلا ساخته شده بود هم نبود. باز هم گشتيم. چيز ديگه اي کم نشده بود.

در همين حين خواهرم با اشاره به روي تلويزيون توجه مون رو به يک کاغذ که تا خورده بود جلب کرد. پيش از اينکه کسي بهش نزديک بشه پدرم سريع اون رو برداشت يه نيگاه انداخت و خيلي خونسرد و بي تفاوت توي جيب کتش گذاشت. فک کرديم قبض آب و برق و... يا کاغذاي خود باباست. شب موقع خواب سر فرصت پدرم اون کاغذ درمياره و مي خونه
« سلام آقاي رستمي
من هيچوقت شما رو نديدم، اما آوازه شما رو زياد شنيدم.
محتاج بودم. شرمنده.
اگه راضي نيستي اين آدرسمه : خيابون ....... کوچه .......... .. غلامي »
پدر صبح خبرم کرد. از شرکت به سمت همون آدرس حرکت کرديم. ديگه نزديکاي ظهر بود که رسيديم . محله اي فقيرنشين توي يکي از جنوبي ترين نقاط شهر .
جلوي همون خونه که توي نامه نوشته بود وايساديم . نگاهي به در و ديوارش انداختيم . در زديم . در خونه باز شد . چند تا بچه ي قد و نيم قد اومدن بيرون . بعد يه خانوم اومد دم در. پدر گفت با آقاي غلامي کار داشتم. گفت نيستن.شما ؟ امرتون؟
من از آشنايانشون هستم
خيلي با خوشرويي و اصرار از مون دعوت کرد که بريم داخل. اما پدر قبول نمي کرد.
در همين حين يه آقايي پيچيد توي کوچه و اومد جلو تر تا رسيد به در خونه. رسيد به ما و تيپ و قيافه مارو ديد و با لبخند گفت : آقاي رستمي ؟؟؟
دست داد. پدر هم اول يه نيگا به قد و بالاي اون انداخت و بعد با خوشرويي باهاش دست داد. ديدني کردن. اين بار ديگه اصرار آقاي غلامي نتيجه داد و پدر راضي شد و وارد خونه شديم.
يه حياط کوچک که بالاش با ورقه هاي حلبي پوشونده بودن و دو تا کابينت و يه يخچال قديمي کوچيک و کپسول گاز و يه شير آب که بعنوان آشپزخونه ازش استفاده مي کردن. با احترام ما رو برد توي اتاق اصلي. که اونم يه اتاق کوچيک بود که بخش هاي از گچ هاي ديوارش هم ريخته بود و بعضي جاهاش نم و رطوبت داشت .
چايي اوردن و پذيرايي کردن. پدرم گفت : ميخوام با خودت دو کلمه صحبت کنم.

****پايان قسمت دوم ****

**** قسمت اول ****

**** قسمت آخر ****

داستان واقعي- دزد و پيرمرد پولدار (قسمت اول)

Mon, 09 Apr 2012 17:18:00 GMT

واقعي و خواندني

مجلس عروسي بود و جشن و هلهله و شادي . همه اقوام و فاميل دور هم جمع بودن . عروسي يکي از فاميلاي دورمون بود . آخرمجلس که شد سفره شام انداخته شد. کنارم دوستان و اقوام دور و نزديک نشسته بودن. کمي اونطرف تر هم آقاي رستمي نشسته بود. جالب بود. چون خيلي سال بود که توي مهموني ها و مراسمات نديده بودمش. کسي که پولش از پارو بالا ميره ، و يکي از ثروتمندترين تجار تهران که کمتر توي مهموني ها و مراسمات شرکت ميکنه .....

<** ادامه مطلب... **>

چند شب قبل که يکي از اقوام نزديک که براي عيد ديدني به منزلمون اومده بود، داستاني رو نقل کرد که براي همه مون جالب و تاثيرگذار بود. بد نديدم که يه کم وقت بذارم ، و هر طوري که شده اين رو مطلب براي همه عزيزاني که علاقه مند داستانهاي جالب و واقعي هستن بذارم . اميدوارم که بتونم همون حسي که به خودم منتقل شد رو به بهترين شکل و نزديکترين حالت به واقعيت ، به شما هم انتقال بدم.

اين خاطره رو يکي از دوستان نزديک که همسايه همين فاميلمون هم هست براش تعريف کرده ، بنابراين با يک واسطه (و در قسمتي از داستان با دو واسطه)براي شما به رشته تحرير درميارم . (به خاطر حفظ اطلاعات شخصي افراد اسامي واقعي نيستن)

مجلس عروسي بود و جشن و هلهله و شادي . همه اقوام و فاميبل جمع بودن . عروسي يکي از فاميلاي دورمون بود . آخرمجلس که شد سفره شام انداخته شد. کنارم دوستان و اقوام دور و نزديک نشسته بودن. کمي اونطرف تر هم آقاي رستمي نشسته بود. جالب بود. چون خيلي سال بود که توي مهموني ها و مراسمات نديده بودمش. کسي که پولش از پارو بالا ميره ، و يکي از ثروتمندترين تجار تهران که کمتر توي مهموني ها و مراسمات شرکت ميکنه .

در حين صرف غذا يکي از دوستان که کنارم نشسته بود با آرنج دستش ضربه اي به پهلوي من زد و با چشماش اشاره کرد به آقاي رستمي ، گفت : اين رستمي رستمي که ميگن، اينه؟؟؟!!!

در حاليکه لقمه غذا توي دهنم بود ، سرم را به نشانه تائيد پائين اوردم و چون صداش يه کم بلند بود ترسيدم که به گوشش رسيده باشه واسه همين نگاه کردم طرف اقاي رستمي ، ديدم نگاهش رو از ما دزديد و سرش رو خيلي مظلومانه پائين انداخت.

دو سه مدل غذا واسه مهمونا تدارک ديده بودن و همه مشغول بودن. اما آقاي رستمي لب به غذا نمي زد. و مدام ليوان چايي که جلوش بود رو با قاشق هم مي زد و هرازگاهي از لب ليوان جرعه اي سر مي کشيد.

غذامون که تموم شد و خواستيم بلند شيم که بريم، آقاي رستمي اشاره کرد به من و دوتاي ديگه از همون کنار دستي هام و گفت : مجيد آقا بمونيد کارتون دارم.

رفتيم پيشش نشستيم. جمعيت ديگه کم کم رفته بودند.

خيلي متواضعانه صحبتش رو شروع کرد و گفت : مجيد آقا شما منو بهتر مي شناسي. مي دوني که من چهار تا خونه هزار متري توي بهترين نقاط تهران دارم . زعفرانيه ، گيشا ، پاسداران و... توي شمال ويلاي چند هزار متري دارم (اتفاقا چندين بار همين ويلاش رو در اختيارمون گذاشته بود و با خانواده رفته بوديم) از کار و کسب صادرات فرش و اروپا و.. هم کم و بيش آگاهي داري .

اما اين دوستتون که به اينصورت از شما سوال کردن من در جوابشون بايد بگم که بعله. من همون آقاي رستمي هستم که شما شنيدي . تيپ و قيافه منم همينه. ساليان ساله که همينطوري زندگي ميکنم. خاکي ام. پولم از پارو بالا ميره. من اگه اول ودوم و سوم نباشم، حداقل توي تهران چهارم هستم از لحاظ مال و دارايي.

اما خداي بالاي سر رو شاهد ميگيرم که ، حاضرم تمام اين ثروتم رو بدم تا بتونم مثه شما زندگي کنم. بتونم مثه شماها غذا بخورم .

اروم سرشو پائين انداخت و گفت : ساليانه سال حسرت يه لقمه از همين کباب و غذا به دلم مونده.

کم کم اشکاي پيرمرد توي چشمها و روي گونه هاش نمايان شد .

پيرمرد سرش بالا اورد و گفت : ثروت اصلي رو شما داريد ، نه من!

ما نتونستيم جلوي خودمونو بگيريم و اشکهاي ما هم جاري شد. يکي يکي پيرمرد بغل کرديم و باهاش اشک ريختيم. هم خودمون خالي شديم هم احساس کرديم آقاي رستمي هم آروم شد .

حسابي از دلش دراورديم. ازش عذرخواهي کرديم . اون هم همينطور که اشکهاش پاک ميکرد براي ما ارزوي سلامتي کرد خداحافظي کرد و از جمعمون رفت.

توي شوک و حال و هواي اين لحظات و دقايق بوديم که پسر آقاي رستمي اومد. جوان منطقي و تحصيلکرده و متشخص با تقريبا سي و اندي سال سن.

گويا از قضيه سفره مطلع شده بود . در مورد اتفاقي که افتاده بود ازمون توضيح خواست . اولش بواسطه تعصب و علاقه اي که به پدرش داشت کمي از ما گلايه کرد ، اما بتدريج با توضيحاتي که داديم ، آروم شد .

پسرش گفت حالاکه بحث به اينجا رسيد پس اجازه بديد تا داستاني را براتون بگم .

****پايان قسمت اول****

***قسمت دوم***

*** قسمت آخر ***

تشريف بياريد کلانتري

Wed, 28 Dec 2011 15:46:00 GMT

(اولين چهارشنبه زمستون- ساعت 11 صبح )

- [ صدايي تقريبا آروم ] الو سلام عليکم ! آقاي .........؟

- بله بفرمائيد !

- سروان غلامي هستم از کلانتري 12 ......
- ......... [يـــا خدااااا ] ......... بله بفرمائيد ؟

- لطف کنيد حتما امروز ساعت 2 بيايد کلانتري 12 خيابون .........
- من؟ با کي کار داشتين يه بار ديگه ميشه بگين ؟

- شما مگه آقاي .........نيستين ؟
- چرا .
- اسم کوچکيتون......... ؟
- بله خودمم .

- پس لطف کنيد ساعت 2 حتما بيايد .
- ببخشيد در مورد چي هست اونوقت ؟.........
- ......... مورد اخلاقي .
- ......... [ oh ]......... بله .........حتما.

- خداحافظ

حالا سال به دوازده ماه گوشي ما زنگ نمي خوردا . . . شماره منو اصلا از کجا اورده بود؟

يعني چي شده ؟

واسه چي ميتونه باشه ؟

موتور ؟ ماشين ؟ چک؟ ضمانت ؟ شکايت ؟

اما گفتش اخلاقي . مورد اخلاقي ديگه چيه ؟

چي کار کردم مگه؟ چي کار کردم که خودم خبر ندارم؟

شايد دوستي، رفيقي ، آشنايي رو گرفتن به خاطر اينکه خونواده ش نفهمه اسم منو داده تا برم دنبال کاراش ...

خدايا آخه چي شده ؟ تا حالا پام به کلانتري باز نشده بود که اونم .........

حتما اشتباه شده اصلا .آرهههههههه اشتباه شده

طرف همنام من بوده . يا از خود فاميل يا غريبه . احتمالا ميرم اونجا بعد معذرتخواهي ميکنن و ميگن ببخشيد اشتباه شده ههههه

اما اگه اشتباه نشده بود چي ؟ :(

خدايا .........

چي شده ؟ نکنه بريم بازداشت کنن. حتي اشتباهي . دردسر نشه حالا. شر نشه . خوانواده چي ميگن بعدش. جواب اونارو چي بدم ...

( ساعت 12 )

- الو سلام
- سلام بله بفرمائيد

- جناب .........! چرا تشريف نيورديد؟؟؟!
- گفتين ساعت 2 !!!!!!

- نه من گفتم 2 ؟؟ نه همين الان تشريف بياريد. سريع !
- ببخشيد آدرس دقيقش نرسيده به پمپ بنزين ؟

- بله . کوچه 17
- چشم

- الان پس اومدينا !
- باشه . ببخشين حالا نميگين در چه موضوعي هست آخه ؟

- بيبببببببببببببببببب ( اون گفت اما من سانسور کردم – آخه زشته )
[ اوووووه خدايا چي ميگه ] چشم .

- پس زودتر بيايد. راستي .........
- جانم ؟

- عصري مياي فوتبال ؟
.........[ چند لحظه مکث . نفس هم عميق و هم تند تند . حس اضطرب و خنده باهم ]

- ا ي تو روووووووووووووووحت . مسخره ...... نميرررررررري ايشششالا

- واقعا ترسيدي ؟ ههههههههه
- حالا ديگه مردمو ميذاري سرکار؟ خجالت نميکشي ؟

- آرههههه هههههه
هههههههه حوصله م سر رفته بود . گفتم چه کسي بهتر از تو ههههه [ راستي يادم رفت معرفي کنم، درست حدس زدين، دوستمه.]

- چي ميگن طلا که پاکه..... ؟
- آره يک طلايي نشونت بدمممممممم. ديوونه قلبم ريخت تو دهنم . گفتم چي شده .....

- پس يکي طلبم ؟
- نه خير 2 تا طلبت هههههه از کجا زنگ زدي ؟ اصلا به فکر اين نبودم که تو باشي . صداتم هم آروم بود هم خيلي عوض شده بود اصلا شناختم.

- آره هههه پس يادت نره عصري.
- باشه ميبينمت ... ديوونه

حالا ببينمش چي کارش کنم به نظرتون ؟ :D

کودک و کادوي تولد پدر

Tue, 13 Dec 2011 22:44:00 GMT

کيف مدرسه را با عجله گوشه اي پرتاب کرد و بي درنگ به سمت قلک

کوچکي که روي تاقچه بود ، رفت .

همه خستگي روزش را بر سر قلک بيچاره خالي کرد . پولهاي خرد را که

هنوز با تکه هاي قلک قاطي بود در جيبش ريخت و با سرعت از خانه

خارج شد .

وارد مغازه شد . با ذوق گفت : ببخشيد آقا ! يه کمربند مي خواستم .

آخه ، آخه فردا تولد پدرم هست ... .

- به به . مبارک باشه . چه جوري باشه ؟ چرم يا معمولي ،

مشکي يا قهوه اي ، ... ؟

پسرک چند لحظه به فکر فرو رفت .

- فرقي نداره . فقط ... ، فقط دردش کم باشه... !

دريا

Wed, 07 Sep 2011 16:10:00 GMT

صداي يك تن، در اين بيابان...

سلام دريا، سلام دريا، فشانده گيسو! گشوده سيما !

هميشه روشن، هميشه پويا، هميشه مادر، هميشه زيبا !

***

سلام مادر، كه مي تراود، نسيم هستي، زتار و پودت .

هميشه بخشش، هميشه جوشش، هميشه والا، هميشه دريا !

***

سلام دريا، سلام مادر، چه مي سرائي؟ چه مي نوازي ؟

بلور شعرت، هميشه تابان، زبان سازت، هميشه شيوا !

***

چه تازه داري؟ بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته !

كه از سرودم رميده شادي، كه در گلويم شكسته آوا !

***

چه پرسي ازمن: - « چرا خموشي؟ هجوم غم را نمي خروشي !

جدار شب را نمي خراشي، چرا بدي را شدي پذيرا ؟ »

***

- شكسته بازو گسسته نيرو، جدار شب را چگونه ريزم ؟

سپاه غم را چگونه رانم، به پاي بسته، به دست تنها ؟

***

خروش گفتي ؟ چه چاره سازد، صداي يك تن، درين بيابان ؟

خراش گفتي ؟ كه ره گشوده، به زور ناخن، ز سنگ خارا ؟

***

بخوان خدا را، دلم گرفته، دلم گرفته، دلم گرفته !

درين سياهي، از آن افق ها، شبي زند سر، سپيده آيا ؟

دريا، - صبور وسنگين -

روزي كه برخروشم و زنجير بگسلم

روشن شود كه آتشم و آب نيستم !"

***

<فريدون مشيري>

رهايت من نخواهم کرد ...

Tue, 28 Jun 2011 13:04:00 GMT

که زيبا بنده ام را دوست ميدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو ميگويد

ترا در بيکران دنياي تنهايان

رهايت من نخواهم کرد...

رها کن غير من را آشتي کن با خداي خود

تو غير از من چه ميجويي؟

تو با هر کس به غير از من چه ميگويي؟

تو راه بندگي طي کن عزيز من، خدايي خوب ميدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکي، يا خدايي ميهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست ميدارم

طلب کن خالق خود را، بجو ما را تو خواهي يافت

که عاشق ميشوي بر ما و عاشق ميشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم، آهسته ميگويم، خدايي عالمي دارد

تويي زيباتر از خورشيد زيبايم، تويي والاترين مهمان دنيايم

که دنيا بي تو چيزي چون تورا کم داشت

وقتي تو را من آفريدم بر خودم احسنت ميگفتم

مگر آيا کسي هم با خدايش قهر ميگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستي؛ ببينم من تورا از درگهم راندم؟

که ميترساندت از من؟ رها کن آن خداي دور؟!

آن نامهربان معبود. آن مخلوق خود را

اين منم پروردگار مهربانت.خالقت. اينک صدايم کن مرا. با قطره ي اشکي

به پيش آور دو دست خالي خود را. با زبان بسته ات کاري ندارم

ليک غوغاي دل بشکسته ات را من شنيدم

غريب اين زمين خاکي ام. آيا عزيزم حاجتي داري؟

بگو جز من کس ديگر نميفهمد. به نجوايي صدايم کن. بدان آغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ايمان

قسم بر اسبهاي خسته در ميدان

تو را در بهترين اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن، تکيه کن بر من

قسم بر روز، هنگامي که عالم را بگيرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهايت من نخواهم کرد

براي درک آغوشم، شروع کن، يک قدم با تو

تمام گامهاي مانده اش با من

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو ميگويد

ترا در بيکران دنياي تنهايان.

رهايت من نخواهم کرد...

(سهراب سپهري)

بوسه بر دستان پدر خواهم زد

Wed, 15 Jun 2011 12:48:00 GMT

بوسه بر دستان پدر خواهم زد

اين روزها چيزي که ذهنم مشغول خودش کرده، فکر بوسيدن

دستهاي مردي ست که به وسعت همه ي دنيا،

دوستش دارم . دستان زحمتکشي که پيامبر خدا(ص) بر آن بوسه مي زند.

وقتي توي مراسمات عروسي، ميبينم که داماد به احترام پدر،

خم مي شود و دستانش را مي بوسد ، با خود مي گويم :

کي نوبت من برسد تا براي اولين بار دستان پدرم را ببوسم.

بدون شک آن لحظه از زيباترين لحظات عمرم خواهد بود.

حال دوست دارم پيش از آنکه آن زمان برسد به اين آرزويم

برسم. اصلا شايد عمري نبود واسم، تا آن روز را درک کنم.

پس بايد هر چه زودتر دست بکار شم.

تا به حال بهش نگفتم : دوستت دارم ، ولي ...

با يک سرفه شبانه او ... تا صبح نخوابيده ام ...

با يک وصيتش، تا مدتي حال و روزم را دگرگون ميکند....

با يک جراحت يا کسالت ، دنيا بر سرم آوار مي شود....

از گوشه چشمانش و از يک نگاه پر نفوذش ،

منظور و مقصودش را تيز ميگيرم...

حرفهايش را نگفته مي دانم.

و خوب ميدانم چه ميخواهد بگويد...

وقتي به اين فکر ميکنم که هر کس براي اولين بار

به بيت الله الحرام نظر افکند،

حاجتش برآورده مي شود ، اولين فکري که بعنوان

خواسته ام از ذهنم مي گذرد اينست :

نباشم روزي که .... پدرم نباشد ...

راستش

هيچوقت نتوانسته ام حتي گوشه اي اخلاقياتش را در زندگي به کار گيرم ...

و هيچوقت نتوانسته ام کاري کنم که بعدها، مانع افسوس هايم شود ...

و حال

به خاطر غرور و احترام و عزتي که پدرم به من داد ...

به خاطر درس زندگي که پدرم به من آموخت ...

به خاطر ............

و ... و ... و ...

بوسه بر دستان پدر خواهم زد

کوک کن ساعت خويش

Thu, 21 Apr 2011 10:32:00 GMT

کوک کن ساعت خويش

اعتباري به خروس سحري ، نيست دگر

دير خوابيده و برخاسـتنـش دشـوار است

کوک کن ساعت خويش

که مـؤذّن ، شب پيـش

دسته گل داده به آب

. . و در آغوش سحر رفته به خواب

کوک کن ساعت خويش

شاطري نيست در اين شهرِ بزرگ

که سحر برخيزد

شاطران با مددِ آهن و جوشِ شيرين

دير برمي خيزند

کوک کن ساعت خويش

که سحر گاه کسي

بقچه در زير بغل ، راهيِ حمّامي نيست

که تو از لِخ لِخِ دمپايي و تک سرفه ي او برخيزي

کوک کن ساعت خويش

رفتگر

مُرده و اين کوچه دگر

خالي از خِش خِشِ جارويِ شبِ رفتگر است

کوک کن ساعت خويش

ماکيان ها همه مستِ خوابند

شهر هم . . .

خواب اينترنتي عصر اتم مي بيند

کوک کن ساعت خويش

که در اين شهر ، دگر مستي نيست

که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از ميکده برمي گردد

از صداي سخن و زمزمه ي زير لبش برخيزي

کوک کن ساعت خويش

اعتباري به خروس سحري نيست دگر

و در اين شهر سحرخيزي نيست

«کيوان هاشمي»

بني آدم اعضاي يکديگرند ?؟

Wed, 06 Apr 2011 18:31:00 GMT

بني آدم اعضاي يک پيکرند ؟
اگر سعدي اينها ز يکديگرند

چو عضوي بدرد آمده پس چرا
دگر عضوها بر سرش مي پرند؟

چرا داس بر ريشه اش مي زنند؟
به پشت سرش از چه با خنجرند؟

چرا زير پايش لگد مي کنند؟
چرا پس کلاه از سرش مي برند؟

مگو شعر زيباي تو خوانده اند
گلستان پند ترا ننگرند

بني آدمت را رها کرده اند
پي سرقت آن يکي رند!

که حتي به آيات قرآني هم
رياکار و سالوس و بازيگرند

چه مضحک شود سعديا پيکري
که اندام آن يکدگر مي درند

چه پيکر چه هيکل چه اندام بود ؟
که اعضاي آن زير پا يا سرند

نه دستي که از هم گره واکنند
نه چشمي که بر درد هم بنگرند

نه آقاي مغز و نه بانوي دل
شکم را مريد، عبد پائين ترند

چه خواهد شدن عاقبت پيکري
که اعضاي آن صهيون و کافرند

که خود مي کشند و به خود مي زنند
و خود مي فروشند و بز مي خرند

چه اعضاي پيکر چه جاي دگر
بني آدم اعضايي شرم آورند!!!